*Just the two of us [Part I] | [ ซักอย่าง* ] I am *BLU

2008/Mar/10

สวัสดีค่าพ่อแม่พี่น้องแฟนคลับโซชิทุกท่าน
ข้าพเจ้าหายหัวไปไม่นาน ฟิคผุดขึ้นมากันให้พรึ่บ
o_O~
ว่าแล้วก็ผุดฟิคตัวเองด้วยซักเรื่อง 55+

เรื่องนี้เป็นฟิคเรื่องแรกของเราอ่าน้า
แต่งไว้ตั้งนานแล้วแหละ
แต่งช่วงอ่านหนังสือเอนท์ (= =;;)
อ่านหนังสือไม่เข้าหัว ก็มานั่งแต่งฟิคซะงั้น...เจริญ ( แต่ไม่มีเรื่องวิชาการใดๆมาเกี่ยวข้องนะ 55+ )

เนื่องจากจะแอดมิชชั่น กลัวว่าจะลงแบบขาดๆหายๆ
เลยรอให้สอบเสร็จก่อน
ประจวบกับวันนี้ฤกษ์ดีวันเกิดเจ๊รั่วที่รักพอดี
เลยได้โอกาสรีบมาลงซะเลยย~
อาจจะภาษาไม่สวยซักเท่าไหร่
แบบว่ามือใหม่หัดแต่ง ><
ก็ช่วยรับฟิคน้อยๆนี้ไว้พิจารณาหน่อยน้า
คอมเม้นต์ได้ตามใจชอบเลยค่า

หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ

p.s.
-ฟิคเรื่องนี้แบบว่า จับฉ่าย
จับเรื่องจริงมาอิงผสมจินตนาการ
-แต่งจบแล้วจ้า จะมาทยอยๆลง คาดว่าซัก 6 ตอนน่าจะจบ
-แฮปปี้เบิร์ดเดย์ เจ๊รั่วที่รักนะค้า
><

-----------------------------------------------------

[[PART I]]

เช้าวันหนึ่งที่แสนสดใส... ณ หอพักของเหล่าสาวๆ โซนยอชีแด

ใครคนหนึ่งกำลังขลุกอยู่ในครัว..เสียงก้องแก๊งดังขึ้น.....คนๆนั้นกำลังทำอาหารเช้าให้กับทุกคนอยู่

“กรี๊งงงงงง~~!……..ป้าบบบ!!!” เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตามมาด้วยกับเสียงฟาดให้มันหยุดร้อง
“ไม่อยากตื่นเล้ยยย....” เสียงซันนี่บ่นอยู่บนเตียง ในขณะที่เตียงข้างๆ ฮโยยอนก็งัวเงียๆ ส่วนในห้องอื่นๆ..
...ทุกคนยังคงหลับสนิท...

“อาหารเช้าเสร็จแล้วน้า~~~~~!” เสียง Leader แทยอนดังขึ้น... ทว่า..ไม่มีเสียงตอบจากห้องใดๆทั้งสิ้น
“จะ 8 โมงอยู่แล้วนะเนี่ย ทำไมยังไม่มีใครตื่นอีก?? เดี๋ยวอีกไม่นานรถก็จะมารับแล้ว... แย่จริงๆ” แทยอนบ่น..ว่าแล้วก็ถือหม้อกับทัพพีเดินไปหน้าห้องแต่ละห้อง...
“ตื่นได้แล้วโว้ยยยย~!!” แทยอนตะโกนพร้อมกับเคาะหม้อไปด้วย

ฮโยยอนสะดุ้งตื่นแล้วก็รีบวิ่งไปเปิดประตูห้อง
“ตื่นแล้วย่ะ!! เธอเลิกเคาะไอ้หม้อบ้าๆนั้นเหอะ หนวกหูจะแย่อยู่แล้ว ><;;” ฮโยยอนพูด
ขณะนั้นเอง น้องซอก็เดินออกมาเข้าห้องน้ำอยู่
“ให้มันจริงเหอะ ปลุกคนอื่นๆด้วย เธอคงไม่ลืมหรอกนะว่าเดี๋ยววันนี้รถจะมารับตอน 9 โมง” แทยอนบอกกับฮโยยอนก่อนจะเดินไปห้องอื่นๆ อีกสองห้องที่เหลือ
เจส ยูริ ซูยอง ทิฟฟานี่ และ ยุนอายังคงหลับสนิท
“ไอพวกนี้...หลับปุ๋ยเชียวนะ....ไม่รุจักหม้อสะท้านโลกันตร์ซะแล้วว..” แทยอนนึกในใจ
“เฮ้ย!! ตื่นๆๆ” แทยอนเคาะหม้อต่อ
เจส ยูริ ยุนอา ซูยอง เริ่มลุกออกจากเตียงแบบสะลึมสะลือ
แต่ ทิฟฟานี่..ยังคงกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียง
แทยอนจึงเดินเข้าไปข้างเตียงของทิฟฟานี่เพื่อที่จะปลุกใกล้ๆ เธอพยายามจะฉุดทิฟออกจากเตียงให้ได้ แต่กลับกลายเป็นทิฟที่ดึงเธอลงไปบนเตียงซะงั้น
“เฮ้ยยย~ทิฟ!! ตื่นๆๆๆ ชั้นไม่ใช่หมอนข้างนะเฟ้ยย” แทยอนโวยวาย
“ม่ายยย~ยยย ชั้นไม่ปล่อยย ชั้นไม่ให้เธอไป”
“ละเมออะไรอีกเนี่ย??” แทพยายามดิ้นให้หลุด สุดท้าย..เธอก็ถีบทิฟตกเตียง
“เธอทำอะไรของเธอน่ะยัยรั่ววว~~!!!! ><;;” ทิฟฟานี่ตะโกนพร้อมกับค่อยๆดันตัวเองให้ลุกขึ้นจากพื้น
“ก็ใครล่ะ ขี้เซา แล้วก็มัวแต่ละเมออะไรก็ไม่รู้”
แทยอนย่อมรู้ดีว่าทิฟน่ะกว่าจะตื่นได้เนี่ย ยากเย็นขนาดไหน.. เพราะว่าเธอเคยเป็นรูมเมทกับทิฟมาตั้ง 3 ปี
“ถ้าชั้นช้ำในตาย ชั้นจะถือว่าเป็นความผิดเธอเต็มๆนะ คิม แท ยอน แบร่~~~!!” ทิฟพูดพร้อมกับแลบลิ้นแล้วรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ ที่ตอนนี้ได้แปรสภาพเป็นสนามรบขนาดย่อมไปเสียแล้ว

“ชิ หมีน้อย ชอบทำให้ชั้นหวั่นไหวทุกทีเลย..” แทยอนนึกในใจ

--------------

“โอโห!!! นี่พี่แทยอนกลัวจะกินกันไม่อิ่มเหรอคะ?? ทำข้าวเช้าซะเต็มโต๊ะเชียว” น้องซอพูดขึ้น
“ก็มีกันตั้ง 9 คน ทำน้อยๆเดี๋ยวก็ไม่พอ แล้วก็จะมาบ่นว่าทำน้อยไปมั่ง ยังไม่อิ่มมั่ง....”แทยอนพูดพร้อมกับชำเลืองมองยูริ
“อะ อะไรก๊านนน... ชั้นกินแค่ 2 จานก็อิ่มแล้ว~” ยูริตอบ
“จริงเร้อ??”ซันนี่ทำหน้าตาเจ้าเล่ห์
“ก็เมื่อวาน...มันหิวนี่หว่า...แหะๆๆ” ทั้งโต๊ะหัวเราะขึ้นพร้อมกันหลังจากที่ยูริพูดจบ
“จะว่าไปแล้ว Leader ของเรานี่ฝีมือไม่ตกเลยนะเนี่ย...” ซูยองพูดในขณะที่ตักข้าวเช้าเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย
“นั่นสิ...ทั้งทำอาหารอร่อย ร้องเพลงก็เก่ง เต้นก็ดี Perfect ไปหมดเลย..” ฮโยยอนเสริม
“เสียอย่างเดียว...ไม่มีแฟนซะที” เจ้าหญิงน้ำแข็งกล่าวขึ้น..
จริงอยู่ที่บ่อยครั้ง เจสสิก้าพยายามทำตัวเฮฮาตามเพื่อน แต่ก็อย่างว่า คนอื่นๆมันรั่วเกินไป เจ้าหญิงน้ำแข็งตามไม่ทัน = =;;
เลยทำให้ทุกคนอึ้งๆไปกับคำพูดของเธอ
แต่ว่าครั้งนี้รู้สึกว่ามุขเธอก็ใช้ได้ เพราะว่า มันเรียกเสียงหัวเราะของคนได้ทั้งโต๊ะ ยกเว้น..แทยอน
“พอๆๆ พอได้แล้ว พวกเธอนี่...- -“ ตอนแรกชมซะดิบดี..... ชั้นน่ะ ยังไม่สนใจเรื่องพวกนั้นหรอกนะ ตอนนี้ในใจก็คิดอยุแต่เรื่องงาน กับเรื่องวง แค่นี้แหละ...” แทยอนพูด
“งั้นก็...แต่งกับงานเลยดีมั๊ย??” ฮโยยอนพูดขึ้นขำๆ
“จะดีเหรอคะพี่ฮโยยอน = =”” ยุนอาถามขึ้น
“แต่ชั้นว่านะ ... ไม่มีใครเค้ารับยัยรั่วอย่างเธอได้หรอก 555+” ทิฟฟานี่พูดพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง
แต่หน้าของแทยอนดูจะไม่สนุกด้วยเลย

เสียงแตรรถดังขึ้น..
“อ่ะ รถมารับแล้ว รีบไปกันเถอะ...” แทยอนกล่าวพร้อมกับรีบไล่สมาชิกทั้งหมดให้ขึ้นรถไป

----------------------------

"อันยองฮาเซโย~~" ทั้ง9คนกล่าวทักทาย อีซูมาน อย่างพร้อมเพรียงขณะที่เดินเข้าบริษัท

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ MTV เค้าจะถ่ายทำ EP.9นะ....ตอนสุดท้ายของแทยอนน่ะ” PD ประจำวงพูดขึ้น
“จริงเหรอคะ??? งวดนี้เราจะได้ทำอะไรกันล่ะ??”ซันนี่ถามขึ้น
“ก็ยังไม่รู้เหมือนกันน่ะ เค้ายังไม่ได้แจ้งสถานที่มา.. วันนี้คงโทรมาบอกแหละ” PD ตอบ
“ให้ชั้นเดานะ..มันต้องเป็นที่ๆแทยอนรั่วได้อย่างเต็มที่..55+” ทิฟฟี่พูดขำๆ
“นี่ทิฟ...หนึ่งคำก็รั่ว สองคำก็รั่ว....เมื่อไหร่เธอจะเลิกแซวชั้นว่ารั่วซะทีเนี่ย???” แทยอนทำหน้ามุ่ย
“ก็มันเรื่องจริงไม่ใช่เหรอแท?” ยูริแทรก
“เหอะๆ...ยูริ....ตัวเองก็ใช่ย่อย” แทพูดลอยๆ ( แต่ตั้งใจให้ได้ยินแหละ )
“เอ้า!! เข้าห้องซ้อมกันได้แล้ว....เวลา1นาทีก็มีค่านะ” ครูฝึกเรียกสาวๆทั้ง9พร้อมกับไล่ให้เข้าห้องไป

--------------------------

“ชอน แฮ จู โก ชิพ พอ ซึล พึน ชี กันนี…..” แทยอนเริ่มร้องเพลงท่อนของเธอไปเรื่อยๆ
“เสียงยังคงทรงพลังและมีเอกลักษณ์เหมือนเดิมนะแทยอน... Melody ก็ไม่มีผิดเพี้ยนเลย ดีมาก” ครูฝึกพูดชมพร้อมกับตบมือ

ทุกคนก็เริ่มร้องเพลงในท่อนของตัวเองไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง...
“ทิฟฟานี่...ทำไมเสียงเป็นอย่างนั้นล่ะ คุมให้ดีหน่อย อย่าให้มันตกก่อนสิ..” ครูฝึกตำหนิ
“ขะ ขอโทษค่ะ หนูขอลองใหม่นะคะ” แล้วทิฟก็ร้องอีกที..อีกที และ.. อีกที

“พอเถอะ..ไม่ต้องร้องแล้ว ร้องยังไงก็ยังเหมือนเดิม...ฟังแล้วเหมือนคนไม่มีแรงร้องเพลง...อย่างกับจะขาดใจตายให้ได้อย่างนั้นแหละ”
ครูฝึกกล่าว
“เธอเป็นนักร้อง...เธอไม่ใช่เด็กฝึกธรรมดาๆแล้วนะ ถามตัวเองดูว่าฝึกมาตั้งกี่ปี...แล้วที่ทำอยู่เนี่ย สมกับที่ฝึกมานานขนาดนั้นมั๊ย?”
เขาพูดต่อ ทิฟในตอนนี้เริ่มน้ำตาคลอ
“แต่หนูว่า..ทิฟก็ร้องโอเคแล้วนี่คะ อาจมีหลุดไปบ้าง แต่โดยรวมก็ดีนะคะ” แทยอนพูดขึ้น
“ไม่รู้ล่ะ แต่ร้องแบบนี้....” ครูฝึกพูดไม่ทันจบ ทิฟฟานี่ก็ก้มหน้าก้มตาวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
เจสสิก้าเริ่มขยับตัวด้วยความเป็นห่วงเพื่อน แต่แทยอนก็ดึงเธอเอาไว้
“มันเป็นหน้าที่ของLeaderอย่างชั้นที่ต้องรับผิดชอบ เธออยู่ที่นี่แหละ เดี๋ยวชั้นไปเอง” แทยอนพูดจบแล้วก็รีบวิ่งตามออกไป

“หนูว่าพี่ทิฟก็ร้องดีแล้วนี่คะพี่ยูริ ทำไมครูฝึกถึงว่ามันไม่ดีอีกล่ะ??” น้องซอถามขึ้น
“ก็เพราะเค้าอยากให้พวกเราเจ๋งสุดไง..จริงๆเค้าคงไม่อยากดุหรอก..พี่คิดว่างั้น..นะ”
ยูริตอบพร้อมกับเอามือวางบนหัวน้องซอเบาๆ

“เหม่ออะไรกันอยู่...พวกเธอที่เหลือก็ซ้อมต่อไปสิ...” เสียงครูฝึกดังขึ้นอีกครั้ง....

TO BE CONTINUED....